Ode aan Drie Grauwe Ganzen
(2024)
Dit werk verkent de grens tussen eerbied en objectivering. Tijdens het proces waarin drie dode grauwe ganzen van hun veren werden ontdaan, werd hun schoonheid en kracht zichtbaar afgenomen. In deze zoektocht naar betekenis werd het dier gereduceerd tot materiaal, en daarmee onthult het werk ook zijn eigen spanningsveld: hoe kun je iets eren terwijl je het tot een object maakt?

Het kunstwerk, gemaakt van hun veren, doet denken aan aureolen. Het heeft een spirituele en bijna heilige uitstraling, maar nodigt tegelijkertijd uit tot reflectie. Hoe benaderen wij als mensen de natuur: als iets met een intrinsieke, ongrijpbare waarde, of als iets dat we mogen nemen en vormen naar onze eigen wil?